Heracleum gigantyczne barszcze

Gigantyczne barszcze w Europie Środkowej i Zachodniej to grupa 3 gatunków barszczów pochodzących z Kaukazu i Zakaukazia. Uprawiano je od XVIII w. z uwagi na ogromne rozmiary jako ciekawe rośliny ozdobne lub (w drugiej połowie XX w.) jako rośliny paszowe dla bydła. Obecnie w wielu krajach europejskich te kaukaskie gatunki dużych barszczów są ekspansywnymi gatunkami inwazyjnymi. Tworzą niemal jednogatunkowe zbiorowiska zastępujące naturalną roślinność. Są przy tym kłopotliwe w zwalczaniu, z uwagi na wyjątkowo dużą produkcję nasion i parzące właściwości soku.

Barszcz Mantegazziego (Heracleum mantegazzianum) występuje w Zachodniej Europie gdzie był uprawiany jako roślina ozdobna i następnie zdziczał.

Barszcz Sosnowskiego jest w żelaznym repertuarze mediów sezonu ogórkowego. W przeciwieństwie do potwora z Loch Ness lub królisa to byt realny i stanowi rzeczywiste zagrożenie.

Aby wystąpiło oparzenie skóra musi być wystawiona na światło — czynnikiem indukującym jest promieniowanie ultrafioletowe. Objawy to różnego stopnia bolesne i długo gojące się oparzenia skóry. W lekkich przypadkach objawiają sie ciemnoczerwoną, bolesną plamą, w ciężkich występują pęcherze na nawet lokalna martwica i owrzodzenia. W skrajnym przypadku, jeśli poparzenie dotyczy dużej powierzchni skóry, może być zagrożeniem dla życia (zwłaszcza u małych dzieci). Ciemniejsze zabarwienie skóry w miejscu oparzenia może utrzymywać się przez kilka miesięcy.

W Polsce i pobliskich krajach występują trzy gatunki inwazyjnych „gigantycznych barszczy”. Są do siebie bardzo podobne. Różnicowanie po wyglądzie Heracleum persicum (nie występującego w Polsce) względem kompleksu H. mantegazzianum/sosnowskyi wydaje się możliwe. Różnicowanie po cechach morfologicznych pomiędzy Heracleum mantegazzianum a Heracleum sosnowskyi jest trudne lub wręcz niemożliwe — mimo, że badania wskazują na różnice na poziomie genetycznym [75] pomiędzy populacjami zaliczanymi do tych gatunków.