Bellis perennis L.

Bylina z rodziny astrowatych (Asteraceae). Tworzy krótkie rozłogi. Liście zebrane w przyziemną różyczki. Cała roślina mniej lub bardziej owłosiona krótkimi, białymi włoskami, rzadziej jest naga.

Blaszka liściowa odwrotnie jajowata lub łopatkowata nagle zwężająca się w ogonek liściowy tak samo lub dwa razy dłuższy od blaszki; brzeg mniej lub bardziej karbowany lub równy; szczyt zaokrąglony lub płasko ścięty; liść jednonerwowy, rzadziej trójnerwowy.

Pęd kwiatostanowy typu głąbik wysokości do 4-15(20) cm; pod koszyczkiem nieco zgrubiały; kwiatostan typu koszyczek osadzony pojedynczo na szczycie głąbika.

Koszyczek kwiatowy średnicy 12-20(30) mm; okrywa koszyczka w dwóch rzędach, listki okrywy ok. dwa razy krótsze od kwiatów języczkowatych ("płatków"), jajowato-podługowate, tępe, czarniawozielone, na szczycie z pękiem długich rzęsek, krótko owłosione, na brzegu orzęsione. Dno koszyczka stożkowate, puste, o nagiej, brodawkowanej powierzchni. Zewnętrze kwiaty języczkowe, żeńskie, białe, zwykle od spodu czerwono nabiegłe, w jednym szeregu, u nasady gęsto orzęsione. Kwiaty wewnętrz koszyczka rurkowate, żółte, obupłciowe, długości ok. 2 mm, z 4-5 ząbkami, w dole słabo orzęsione. Pylniki całkowicie zrośnięte w rurkę otaczającą slupek, nitki pręcików wolne. Kwiaty owadopylne, przedprątne.

Kwitnienie od wczesnej wiosny do późnej jesieni, także w dłuższych bezmroźnych i bezśnieżnych okresach zimą.

Owoc bez pappusa, niełupka, odwrotnie jajowata, spłaszczona, na bokach z wałeczkowatym, białawym obrzeżeniem, owłosiona lub prawie naga, jasnobrunatna, ok. 1.5 mm długości.

Dzikie stokrotki maja kwiaty na brzegu koszyczka języczkowe (o białej długiej koronie w formie płatka), pozostałe kwiaty, nie stykające się z brzegiem koszyczka są kwiatami rurkowate - o silnie skróconej, rurkowej, piecioząbkowej, żółtej koronie.

W ogrodach uprawia się dużą liczbę odmian ozdobnych stokrotek o kwiatach pełnych lub półpełnych, atrakcyjniej wybarwionych od typu i o większych koszyczkach (do 6 cm średnicy). W zależności od rodzaju korony kwiatowej odmiany dzielone są na dwie grupy.

Pierwsza o koszyczkach kwiatowych wypełnionych kwiatami języczkowymi (grupa Ligulosa).

Druga obejmuje odmiany o koszyczkach wypełnionych kwiatami rurkowatymi - o silnie wydłużonej koronie (grupa Tubulosa).

W_obu grupach stokrotek barwa kwiatów wśród odmian obejmuje spektrum od barwy białej, przez różową do czerwonej.

Stokrotka to popularny kwiat do obsadzania rabat, tworzenia obwódek, do sadzenia w skrzynkach balkonowych. Można także pędzić, także na kwiat cięty do bukiecików, wtedy stokrotki kwitną już pod koniec zimy lub na przedwiośniu.

Kwitnienie odmian ozdobnych wysadzonych w ogrodzie trwa wiosną - w maju i czerwcu. U form dzikich kwitnienie trwa praktycznie przez caly sezon wegetacyjny, także zimą w dłuższych bezśnieżnych i bezmroźnych okresach.

Stokrotki to z punktu widzenia botanika byliny, czyli rośliny wieloletnie. Jednak ich właściwości użytkowe - najefektowniejsze kwitnienie w drugim roku uprawy - sprawia, że w praktyce ogrodniczej są traktowane jak typowe rośliny dwuletnie.

Stokrotki najlepiej rosną na glebach mniej lub bardziej wilgotnych, ale nie podmokłych, żyznych, o odczynie lekko kwaśnym lub obojętnym i średnio zwięzłych.

Najlepiej kwitną przy dobrym nasłonecznieniu ale znoszą też stanowiska półcieniste.

Stokrotki są zimoodoporne i dobrze zimują bez przykrycia - jedynie odmiany ozdobne o wysoko uniesionym pokroju można przykryć na zimę gałązkami.

Stokrotki rozmnaża się w przypadku "odmian prostych" dobrze przekazujących cechy potomstwu przez wysiew nasion. W przypadku pełnokwiatowych odmian ozdobnych mnoży się je wegetatywnie przez podział roślin macierzystych. Stokrotka tworzy krótki rozłogi na których z czasem tworzą się nowe różyczki liściowe. Można taką kępę różyczek rozdzielić i poszczególne różyczki porządnie ukorzenić w zacienionym i wilgotnym miejscu. Operację mnożenia wegetatywnego można przeprowadzać o dowolnej porze roku. Generalnie stokrotki dobrze znoszą przesadzanie, nawet w okresie kwitnienia.

Nasiona stokrotek wysiewa się na początku lata (czerwiec i początek lipca). Gdy siewki mają zbyt gęsto pikuje się je na zagony - zwykle robi się to na początku jesieni. Docelowa rozstawa na rabach to 15-20 × 15 cm.

Z uwagi na to, że stokrotki najefektowniej kwitną w drugim roku od siewu lub odzielenia różyczki, należy systematycznie odmładzać nasadzenia tych kwiatów.

tutaj w Pełnej Wersji jest mapa występowania Kliknij - Sprawdź here in Full Version is map of distribution in Poland

jak czytać tę mapę

Pospolita na terenie Polski, rzadziej na północnym wschodzie, w górach po piętro kosówki. Rośnie na terenach trawiastych - pastwiskach, łąkach i przydrożach. Uprawiana jako roślina ozdobna w wielu odmianach pełnokwiatowych.

Grupa użytkowa: byliny ogrodowe · kwiaty dwuletnie · na rabatę bylinową · na rabatę kwiatową · kwiat do uprawy w pojemnikach · bylina ogrodowa do uprawy w pojemnikach · bylina na obwódki · kwiat na obwódki · na kwiat cięty i do bukietów · wysokość do 15 cm · kwitnienie: 3-9

Wymagania: · umiarkowane słońce (elw) · gleba przeciętnie wilgotna (elw) » wilgotna (elw) · gleba słabo kwaśna (elw) » o obojętnym pH (elw) · miejsce umiarkowanie chłodne (elw) » przeciętnie ciepłe (elw) · gleba średnio zwięzła (elw) · podłoże żyzne (elw)

- liczebność stanowisk: 5 - gatunek pospolity na terenie całej Polski
- tendencje dynamiczne w ostatnich dziesięcioleciach: +2 - obserwuje się duży wzrost liczebności i zajmowanie nowych stanowisk

- forma życiowa wg Raunkiaera: H - autotrof, hemikryptofit - pączki zimujące znajdują się na poziomie ziemi

- wskaźnik świetlny: 4 - umiarkowane światło
- wskaźnik termiczny: 4-3 - umiarkowanie chłodne warunki klimatyczne lub umiarkowanie ciepłe warunki klimatyczne
- wskaźnik kontynentalizmu: 3 - gatunek neutralny wobec kontynentalizmu

- wskaźnik wilgotności gleby: 3-4 - świeża lub wilgotna
- wkaźnik trofizmu (żyzności): 4 - gleba (woda) zasobna (eutroficzna)
- wkaźnik kwasowości gleby lub wody: 3-4 - gleba umiarkowanie kwaśna (5 <= pH < 6) lub gleba obojętna (6 <= pH < 7)
- wskaźnik granulometryczny gleby: 4 - gliny piaszczyste i utwory pylaste

Gatunek charakterystyczny (Ch.) dla: All. Cynosurion; Ass. Lolio-Cynosuretum;