Relikt z łaciny to tyle co (nędzna) pozostałość. W kontekście badań nad florą danego obszaru taksony reliktowe są jednym z elementów historycznych flory.
Na terenie Polski głównym czynnikiem powstania "wysp reliktów" była okres ostatnich 3 mln lat, przemiennych zlodowaceń terenu (okres dyluwialny), wywołanych cyklicznymi okresami klimatu chłodnego i ciepłego.
Relikty glacjalne to grupa gatunków arktycznych w naszej florze występująca w okresie dyluwiów (cyklicznego wkraczania i ustępowania lądolodu).
Gatunki arktyczne, występujące w dawnej Polsce na terenach przed lodowcem, są po ociepleniu klimatu przechowane m.in. w piętrze alpejskim Karkonoszy i Tatr (zobacz rośliny górskie). Relikty okresu lodowcowego i polodowcowego zachowały się ponadto w specyficznych siedliskach, jak torfowiska lub jeziora oligotroficzne, albo w chłodniejszych częściach kraju (Suwalszczyzna, Podlasie).
W szczególności reliktem interglacjalnym (międzylodowcowym), z ciepłych i suchych okresów pomiędzy zlodowaceniami, gdy panowała roślinność stepowa, są niektóre kserotermiczne gatunki stepowe: miłek wiosenny (Adonis vernalis), wiśnia karłowata (Cerasus fruticosa), ostnica piórkowata (Stipa pennata) oraz len złocisty (Linum flavum).