Pinus sylvestris L.

Drzewo do 35 m wysokości, w niekorzystnych warunkach także niskie drzewo lub szeroko rozgałęziony krzew. Pień drzew rosnących w zwarciu prosty, wysoko oczyszczony z gałęzi; w górze korowina gładka, cienka, w różnych odcieniach od żółego, przez pomarańczowe do brązowomiedzianego; łuszczy się cienkimi, błoniastymi płatami; w dole korowina gruba, spękana, szarobrunatna o miąższu brunatnoczerwonym. Pień drzew rosnących pojedynczo niski, krzywy, często rozdzielony na kilka pni.

Igły w pęczku dwie, 4-7 cm długości, dość sztywne, kłujące, często skręcone; zielone, po stronie wewnętrznej z sinym nalotem; trwają 3 lata.

o mapie występowania

Naturalne stanowiska od Pirenejów do Kraj Amurski na Syberii, na południu po północne Chiny i Kaukaz; przez polskie Karpaty przebiega południowa granica zasięgu

Gatunek charakterystyczny (Ch.) dla:

Gatunek wyróżniający (D.) dla:

Stałość w zdjęciach fitosocjologicznych dla wybranych syntaksonów (źródło danych podane na stronie syntaksonu):

Wrażliwa na zanieczyszczenia powietrza, nie jest stosowana jako element zieleni miejskiej.

Atrakcyjną cechą jest też miedzianoczerwone zabarwienie korowiny młodszej części pędu i gałęzi, nie występujące w takiej formie u innych sosen.

Dobrze rośnie na glebach wszelkiego rodzaju, także wapiennych,

Wymaga pełnego nasłonecznienia.