odróżnianie selerów węzłobaldachowych (Apium nodiflorum) i potocznika wąskolistnego (Berula erecta)

Oba gatunki preferują tego samego rodzaju podmokłe siedliska i brzegi cieków wodnych. Potocznik wąskolistny (Berula erecta)/ to gatunek częsty na terenie Polski. Selery węzłobaldachowe (Apium nodiflorum)/ znane są tylko z jednej lokalizacji na zachodzie kraju, na wschodniej granicy zasięgu na tej szerokości geograficznej. Jedyne stanowisko znaleziono w latach 30-tych XX w., istnieje do dzisiaj. Jest mało prawdopodobne aby znalazły się i inne stanowiska wzdłuż zachodniej granicy Polski ale warto sprawdzać.

Najpewniej odróżnieniu obu gatunków służą cechy pokryw i pokrywek, żebrowanie dojrzałych owoców, wielkość i forma płatków, brzeg odcinków blaszki liściowej.

Pokrywy potocznika wąskolistnego (Berula erecta)/ są duże i liczne, liściowate, zielone, często trójdzielne. Podobne do nich są też pokrywki.

Owoce potocznika wąskolistnego (Berula erecta)/ są niemal gładkie (płytko żebrowane).

Płatki potocznika wąskolistnego (Berula erecta)/ są większe (1-2 mm) i mniej wydłużone, szeroko odwrotniesercowate, zakończone wygiętym ku nasadzie dość szerokim, wyraźnym odcinkiem.

Brzeg odcinków liści potocznika wąskolistnego (Berula erecta)/ jest nieregularnie (po części podwójnie) piłkowany lub karbowany.

Baldachy potocznika wąskolistnego (Berula erecta)/ mają zdecydowanie więcej promieni (10-20). Zwykle są na dość długiej szypule (równej promieniom baldacha).

Kwiat potocznika wąskolistnego (Berula erecta)/ ma wyraźne ząbki kielicha.

Potocznik wąskolistny (Berula erecta)/ (paradoksalnie!) pachnie selerem.