siedliska

siedlisko

antropogeniczny

antropopresja

siedlisko naturalne

siedlisko półnaturalne

siedlisko segetalne

siedlisko ruderalne

Uwaga! siedlisko w rozumieniu biologicznym jest nieco innym pojęciem niż termin siedlisko przyrodnicze stosowany w administracji.
Siedlisko w szerokim rozumieniu, używanym zwykle w botanice, to nieożywione elementy ekosystemu tj. miejsce (ukształtowanie terenu, nachylenie, ekspozycja powierzchni itp.) wraz z czynnikami glebowymi (skład granulometryczny, chemizm, uwilgotnienie itd.), klimatycznymi (np. rozkład opadów). W tym znaczeniu tożsame z biotopem i łącznie z biocenozą tworzące ekosystem.

space

siedliska naturalne (inaczej siedliska pierwotne), czyli takie które nie były zmienione wskutek działalności człowieka. Tego rodzaju siedlisk na terenie Polski nie ma, ponieważ w przeciągu ostatnich kilkuset lat, każdy teren był przedmiotem eksploatacji lub podlegał znacznej antropopresji. Jedynie niewielkie obszary w kraju mają charakter zbliżony do naturalnego.

space

· siedliska półnaturalne — umiarkowanie zmienione przez człowieka, ze znacznym udziałem flory rodzimej; potencjalną roślinnością (tj. gdyby nie było presji człowieka) na większości terenu Polski są lasy liściaste, rzadziej mieszane lub iglaste; siedliskami półnaturalnymi są utrzymywane przez działanie ludzkie takie tereny jak: łąki, pastwiska, murawy i zarośla na skarpach, lasy gospodarcze, aluwia i różnorodne zbiorniki wodne

space

· siedliska ruderalne — siedliskach na terenach silnie przekształconych przez człowieka, z dominacją specyficznej dla nich roślin ruderalnych, często obcego pochodzenia; przykłady siedlisk: przydroża, torowiska, chodniki, mury, tereny robót ziemnych, wysypiska, tereny przemysłowe, zwałowiska, hałdy

murawa, murawy kserotermiczne

murawa formacja roślinna w której dominują niskie trawy np. murawy wysokogórskie (występujące w piętrze alpejskim (halnym) i piętrze subniwalnym (turniowym)), murawy kserotermiczne - murawy o specyficznym bogatym składzie florystycznym, występujące na terenach okresowo suchych i o wysokiej dobowej amplitudzie temperatur (u nas na południowych zboczach i skarpach)

Siedliska antropogeniczne

łąka (ang. meadow, niem. die Wiese)
teren trawiasty użytkowany kośnie, na siano lub rzadziej na zieloną masę

space

miedza
nieuprawiony, wąski pas ziemi pomiędzy polami uprawnymi

space

pole uprawne
obszar ziemi na którym jest prowadzona uprawa roślin użytkowych

space

pobocze drogi (polnej), skraj drogi, (niem. der Wegränd)
pas porośnięty roślinami wzdłuż drogi

Piętrowy układ roślinności

W zależności od wysokości nad poziomem morza występuje zróżnicowanie szaty roślinnej. Spodowane jest ono zróżnicowanym klimatem - im wyżej nad poziomem morza, tym średnie i minimalne temperatury są niższe oraz krótszy jest okres wegetacji. Wyróżnia się następujące piętra roślnności (wysokości graniczne i dominująca roślinność dotyczą terenu Polski, w zasadzie najwyższe piętra obejmują jedynie niewielkie partie Tatr): piętro niżowe - obejmuje ono większą część Polski - tereny do wysokości do ok. 300 m nad poziomem morza (n.p.m.)

space

piętro górskie - tereny o wysokości nad poziomem morza od ok. 700 metrów n.p.m. do ok 1800 m n.p.m. dzielone na: regiel dolny, regiel górny, piętro kosodrzewiny (subalpejskie)

regiel dolny obejmuje tereny do ok. 1250 m n.p.m.; w polskich górach rosną w tej strefie buczyny (buk zwyczajny (Fagus sylvatica)) lub lasy bukowo-jodłowe (jodła pospolita (Abies alba))

regiel górny obejmuje tereny do ok. 1550 m n.p.m. rosną w nim świerczyny (świerk pospolity (Picea abies))

piętro kosodrzewiny, piętro subalpejskie obejmuje tereny do ok. 1800 m n.p.m. porośnięte zwartą formacją sosna górska (Pinus mugo)

space

piętro niwalne obejmuje tereny powyżej zwartych muraw wysokogórskich; jest dzielone na piętro subniwalne (piętro turniowe) z luźnymi murawami wysokogórskimi i właściwe piętro niwalne (piętro lodowców) w którym roślinność jest nieliczna lub jej zupełnie brak - większość pietra niwalnego jest przez cały rok pokryta śniegiem i lodowcami; z uwagi na mierną wysokość polskich gór właściwe piętro niwalne w nich nie występuje (w Alpach centralnych zaczyna się na wysokości ok. 3100 m n.p.m.)

Murawy wysokogórskie mają specyficzny skład florystyczny, z dużym udziałem gatunków alpejskich tj. takich które są przystosowane do ekstremalnych warunków wegetacji i nie występują w niższych położeniach.