takson uprawiany [24]
· kenofit, lokalnie zadomowiony, inwazyjny [234]

Celtis occidentalis L.

wiązowiec zachodni
Celtis occidentalis
2002, Gorzów Wlkp.; copyright © by Krzysztof Michalak
Celtis occidentalis
liście
Celtis occidentalis
kora drzewa o średnicy ok. 20 cm
Celtis occidentalis
owoce
Celtis occidentalis
Celtis occidentalis
kora

cechy charakterystyczne

Drzewo o bardzo szerokiej koronie i zwisających cienkich gałązkach. Kora na pniu szarawa z charakterystycznymi gruzełkowatymi korkowatymi jakby naciekami. Pączki przylegające.

space

Kwiaty w kątach liści młodych przyrostów. Listki okwiatu ±do nasady wolne. Zalążnia przechodzi w krótką szyjkę słupka.

space

występowanie

W Zachodniej Europie uprawiany jest podobny gatunek Celtis australis. Ma on obustronnie miękko owłosione liście, z długim kończykiem, podwójnie ostro ząbkowane. Owoc jest prawie czarny.
Uprawiane drzewo ozdobne.

Inwazyjność i/lub kategorie obcego elementu flory (Tokarska-Guzik et al.) [234]:

- lokalnie zadomowiony, inwazyjny lokalnie; kenofit; pochodzenie: Ameryka Północna [czas przybycia na teren Polski: 1805r. (introdukcja), XXw.]

Kategoria inwazyjności I (niska) 10pkt.: chwast segetalny lub ruderalny, może występować masowo, głównie na siedliskach antropogenicznych albo gatunek potencjalnie inwazyjny ale obecnie zajmujący niewielki obszar lub mające niewielką liczbę stanowisk w Polsce
- zagrożenia: ekologiczne (zauważalne)
- zasięg lokalny (występuje w jednym regionie lub województwie)
- populacje: występują na przeważającym obszarze Polski, jest wiele rozproszonych stanowisk o umiarkowanej liczbie osobników lub duża liczba stanowisk o charakterze większych skupień; stopniowo zajmuje nowe stanowiska
- kolonizuje siedliska/zbiorowiska: głównie antropogeniczne ale z możliwością wejścia w częściowo przeobrażone lub o charakterze naturalnym
- wnika do siedlisk/zbiorowisk: antropogenicznych · częściowo przeobrażonych · o charakterze naturalnym
- główne typy siedlisk będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, do których wnika:
· 91F0 — łęgowe lasy dębowo-wiązowo-jesionowe (Ass.Ficario-Ulmetum minoris)

Zagrożenie dla różnorodności biologicznej w przypadku zadomowienia na obszarach cennych przyrodniczo:
- gdzie stwarza zagrożenie: Lasy, mezofilne zarośla, obszary chronione.
- powód uprawy: Drzewo ozdobne, głównie sadzone w zieleni miejskiej, bardzo rzadko w lasach. Odporne na suszę i zanieczyszczenie powietrza.
- przypadki spontanicznego rozprzestrzeniania się: Od kilkudziesięciu lat, głównie w miastach zachodniej Polski i w dolinach rzek (np. Odry).
- zalecenia: Wyłączenie z uprawy na terenach leśnych.

wymagania i uprawa

Pochodzi ze wschodu Ameryki Północnej. Drzewo odporne na suszę i zanieczyszczenia powietrza. Późno rozpoczyna wegetację. Jesienią liście przebarwiają się żółto.

Grupa użytkowa: drzewa liściaste