| ||||
| ||||
|
cechy diagnostyczne w kluczu:
Najczęstszy z krajowych gatunków irgi, w górach i na pogórzu, zwykle na wapieniach. Jest reliktem glacjalnym.
Gatunek charakterystyczny (Ch.) dla:
n Element kierunkowy południowy flory Polski, tj. z północną granicą zasięgu na terenie kraju.[744][3]
Typ zasięgu pionowego: gatunek górski ⛰ ogólnogórski.[226][753] · Schodzący na niż z: Sudetów, Karpat — na wyżyny południa Polski, [przynajmniej część nizinnych stanowisk jest synantropijna].[226]
Parametry dotyczące m.in. elementu geograficznego są podane po zalogowaniu.
Różne parametry ekologiczne, z objaśnieniem - opisowym rozwinięciem tekstowym, są podane tekstem po zalogowaniu.
ⓘ Parametry rozsiewu wg (Lososová et al. (2023) [601]):
- klasa 6: 400-1500m dla 50-99% diaspor · efektywny sposób rozsiewu: endozoochoria
- średnia masa nasiona: 43.8mg · średnia wysokość rośliny: 140cm · krzew
- klasa 6: 400-1500m dla 50-99% diaspor · efektywny sposób rozsiewu: endozoochoria
- średnia masa nasiona: 43.8mg · średnia wysokość rośliny: 140cm · krzew
wybrane okazy · selected collections ⇈
#4
leg. Jacek Soboń
/Bieszczady, Połonina Caryńska/
#5
leg. Jacek Soboń
/Bieszczady, Bukowe Berdo/
#2
leg. Jerzy Kruk
/Cisowa Skała (Pieniński Pas Skałkowy)/
#6
leg. Jarosław Makowski
/Donautal, Niemcy/
#2
leg. Marcin Łuczak
/Góra Zamkowa w Olsztynie k. Częstochowy/
#3
leg. Jarosław Makowski
/Jura Szwabska, Niemcy/
#1
leg. Paweł Kalinowski
/ogród botaniczny Berlin (Niemcy)/