Valeriana dioica L. s. str. [🔉 wa·le·ri·a·na di·o͡j·ka]

Bylina dwupienna, z pełzającym kłączem zakończonym ulistnioną, zakwitającą łodygą, u nasady której wyrastają 1 do kliku ulistnione, czołgające się rozłogi nadziemne, pod koniec wegetacji grubiejące, zakorzeniające się w węzłach i przekształcające w kłącze; wiosną z pąka szczytowego wyrasta pęd zakwitający, a z pączków bocznych rozłogi nadziemne.

Liście pędów płonnych, odziomkowe, a czasem nawet najniższe łodygowe niepodzielone, długoogonkowe, 20-70 mm długości,, o blaszce jajowatej lub eliptycznej, 20-35 mm długości, nagiej, na szczycie tępe, w nasadzie klinowate lub rzadko nieco sercowate, brzegiem zwykle z drobnymi zadziorkami (lupa!).

Powierzchnia liści ± naga, brzegiem z drobnymi zadziorkami skierowanymi ku wierzchołkowi listka, w części nasadowej z dłuższymi włoskami skierowanymi ku dołowi i zbiegającymi na międzywęźla.

Podsadki głównych rozgałęzień lancetowate zwykle u nasady frędzlowato ząbkowane lub wcinano ząbkowane, nasadami zrośnięte i orzęsione, około 3 mm długości. Górne przykwiatki lancetowate lub podługowate, w nasadzie orzęsione lub nagie.

Kwiaty jednopłciowe, roślina dwupienna.

Dość częsty. Bagniste łąki, zwykle słabo zatorfione, o odczynie neutralnym lub zasadowym, rzadziej torfowiskowe łąki, źródliska, mokre zarośla, olszyny.