takson uprawiany [24]
· kenofit, lokalnie zadomowiony [234]

Pinus peuce Griseb.

sosna rumelijska
Pinus peuce

igły do 20cm, ustawione na końcach pędów miotełkowato; 20.08.2005, Ogród Dendrologiczny Wojsławice; copyright © by Jacek Soboń

Pinus peuce

kora

Pinus peuce

szyszki

Pinus peuce (sosna rumelijska)
Pinus peuce (sosna rumelijska)

cechy charakterystyczne

Pokrój drzewa gęsty, zbliżony do limby (Pinus cembra). Korona gęsta, wąsko stożkowata do prawie cylindrycznej. Kora początkowo gładka, potem łuszcząca się cienkimi płatami. Boczne gałęzie krótkie, grube, u drzew rosnących pojedynczo lub luźno długo zachowuje najniższe gałęzie sięgające ziemi.

space

Igły po pięć w pęczku, 6-10 cm długości, 0.75 mm szerokości; cienkie, wiotkie ale grubsze i sztywniejsze niż u zbliżonych gatunków (np. sosna amerykańska (Pinus strobus)); brzegiem drobno piłkowane; sinozielone. Na bocznych powierzchniach z 3-5 liniami aparatów szparkowych, na górze z 1-2 zagłębionymi liniami. Zwykle miotełkowato skupione na końcach pędów, nie roztrzepane.

space

występowanie

Pochodzi z gór Półwyspu Bałkańskiego. U nas rzadko uprawiana, godna polecenia z uwagi na atrakcyjny pokrój.

Inwazyjność i/lub kategorie obcego elementu flory (Tokarska-Guzik et al.) [234]:

- lokalnie zadomowiony, nieinwazyjny; kenofit; pochodzenie: Europa (Bałkany) [czas przybycia na teren Polski: 1858r. (introdukcja), XXw.?]
- wnika do siedlisk/zbiorowisk: antropogenicznych · częściowo przeobrażonych · o charakterze naturalnym

właściwości i zastosowanie

W pełni mrozoodporna. Odporna na rdzę wejmutkowo-porzeczkową Stosunkowo odporna na zanieczyszczenie powietrza, może być sadzona w miastach. Wolno rośnie. Polecana do sadzenia jako ładna sosna ozdobna.

Grupa użytkowa: drzewa iglaste · zimozielone (wiecznie zielone)

znalezisko 20150328.5.15 - Pinus peuce (sosna rumelijska); Wrocław, Park Szczytnicki

16f · 20150328.5.15
leg. Marek Snowarski
/Wrocław, Park Szczytnicki/