kwiatostany wiechowate i złożone

Wiecha to kwiatostan w którym występuje wydłużona oś główna, dłuższa od osi bocznych. Osie boczne pierwszego i dalszych rzędów są tym dłuższe i bogaciej rozgałęzione im bliżej podstawy kwiatostanu, co nadaje wiesze charakterystyczny wydłużony ± stożkowaty lub jajowaty kształt.

Wiecha w której poszczególne osie rozgałęzień są zakończone pojedynczym, prostym, kwiatem.

Wiecha w której poszczególne osie zakończone są nie pojedynczym, prostym, kwiatem lecz znajdują się tam kwiatostany innego typu np. wierzchotki, kłoski (wiechlinowate (Poaceae), sit (Juncus)/).

Tyrs (bukiet) to kwiatostan złożony którego oś główna ma charakter grona lub kłosa (tj. o nieograniczonym wzroście osi głównej) a w miejscu poszczególnych kwiatów znajdują się wierzchotki.

Ten typu kwiatostanu mają między innymi: lepnica zwisła (Silene nutans)/ (luźne grono z wierzchotek), żmijowiec (Echium)/ (grono złożone z skrętek, jasnotowate (Lamiaceae)/ (kłos złożony z gęstych wierzchotek — okółków pozornych)

W ścisłym rozumieniu podbaldach to rodzaj rozgałęzionego kwiatostanu groniastego, rozgałęzionego tak jak wiecha ale w którym rozgałęzienia różnego rzędu, odchodzące na różnych wysokościach osi, dorastają do tego samego poziomu, tak że kwiaty układają się w przybliżeniu w jednej płaszczyźnie, przez co kwiatostan jest baldachokształtny.

Podbaldachy złożone (zakończenia z koszyczkami) np.: krwawnik (Achillea), wrotycz pospolity (Tanacetum vulgare).

Rozrzutka to rodzaj wielokrotnie rozgałęzionego kwiatostanu (wiechowatego lub wierzchotki) o formie nieregularnie lejkowatej — spowodowanej tym, że skrajne szypuły w kwiatostanie są nierównej długości ale zwykle znacznie dłuższe, niż centralne, przez co centrum kwiatostanu jest zagłębione; osie pierwszego rzędu i kolejnych też rozgałęziają się w ten sposób (są samopodobne w sensie geometrycznym)