słonecznik ozdobny

słonecznik zwyczajny · słonecznik ogrodowy · (potocznie: słonecznik kwiatowy, słonecznik ozdobny) · Helianthus annuus L.
cechy diagnostyczne w kluczu:Helianthus (słonecznik)kl 5748

właściwości i zastosowanie

Helianthus annuus (słonecznik zwyczajny)
odmiana ozdobna niska, pełnokwiatowa, żółta
Odmiany zbliżone do typu są bardzo wysokie, osiągają 200-300 cm ale są też niższe odmiany ozdobne o wysokości poniżej jednego metra.

Ozdobę stanowią bardzo duże, żółte kwiaty (koszyczki kwiatowe), u odmian ozdobnych mniejsze niż u uprawianych na nasiona i zwykle całkowicie lub częściowo pełnokwiatowe tj. z kwiatami języczkowatymi także w obrębie tarczy koszyczka.

Kwitnie od lipca, praktycznie do października.

Można sadzić po kilka, w nieregularnej grupie na rabatach kwiatowych w funkcji okazałych soliterów. Odmiany karłowate można sadzić w dużych pojemnikach. Poza tym można ze słoneczników, posadzonych w szeregu, tworzyć osłony o charakterze żywopłotu kwiatowego. Użytkowane też na kwiaty cięte. Jest klasycznym składnikiem rabat o charakterze wiejskim (rustykalnym).

W medycynie stosuje się Helianthi annui oleum raffinatum (olej słonecznikowy oczyszczony) — olej tłusty otrzymany z nasion przez mechaniczne tłoczenie lub ekstrakcję; następnie oczyszczany; może być dodany odpowiedni przeciwutleniacz. Nie jest ujęty w famakopei, ale stosowany w lecznictwie ludowym Flos Helianthi (kwiat słonecznika).

Wysokość: 1 do 3 m

Grupy użytkowe:

do ogrodu naturalistycznego • łąka kwietna • okazała roślina do ekspozycji pojedynczo lub po kilka w grupie (soliter) • na osłonę z kwiatów (żywopłot jednoroczny)jednoroczne na kwiat cięty

Analiza dostępności nasion (form i odmian #11)

Analiza dostępności roślin (form i odmian #1)

wymagania i uprawa

Helianthus annuus (słonecznik zwyczajny)
Helianthus annuus (słonecznik zwyczajny)
Wymaga pełnego słońca. Gleba żyzna, nie nazbyt sucha.

Wysiew wprost do gruntu, w końcu kwietnia i w maju (przygotowanie rozsady raczej nie wchodzi w grę bo źle znoszą uszkodzenia systemu korzeniowego).

Sieje się gniazdowo po kilka nasion w dołku (potem przerywa się zostawiając najdorodniejszą siewkę), w rozstawie dostosowanym do rosłości odmiany, zwykle co 25-35 cm w rzędzie i 50-70 cm między rzędami.

Rozmnażanie:
• wysiew nasion do gruntu