Onobrychis viciifolia (sparceta siewna)

cechy charakterystyczne

cechy diagnostyczne w kluczu:

⇑ kl 7656 "łodygi ±wzniesione" w "Onobrychis (sparceta)"

Byliny. Pędy ± wzniesione, dolne międzywęźla wydłużone, zwykle tylko w dole rozgałęzione, (15) 30-60 (100) cm wysokości. Łodyga żebrowane, rzadko szorstko lub miękko owłosione.

Liście z (5) 7-13 parami listków. Listki 3-5 mm szerokości.

Kwiatostany jajowato-podługowate, ± 2-2.7 cm grubości. Przysadki znacznie dłuższe od szypułek kwiatów, szczytem ± sięgają po brzeg rurki kielicha. Korona różowa. Żagielek dłuższy od łódeczki.

Strąki do 8 mm długości, z 5-8 ząbkami grzebienia i z kolcami 0.1-0.6 mm długości.

Kwitnienie maj-lipiec(sierpień).

występowanie, ekologia

antropofit zadomowiony we florze Polski ^[491]

wystepowanie - Onobrychis viciifolia (sparceta siewna)

ekologiczne liczby wskaźnikowe Onobrychis viciifolia (sparceta siewna)

Dawniej uprawiana roślina paszowa. Obecnie zdziczała i zadomowiona. Stosunkowo suche łąki, nasłonecznione tereny trawiaste, miedze, tereny kolejowe i ruderalne. Na różnego typu glebach suchych i umiarkowanie wilgotnych, w miejscach nasłonecznionych, ciepłych.

Gatunek charakterystyczny (Ch.) dla:

Różne parametry ekologiczne, z objaśnieniem - opisowym rozwinięciem tekstowym, są podane tekstem po zalogowaniu.

Inwazyjność i/lub kategorie obcego elementu flory (Tokarska-Guzik et al. (2012)^[234]):
• zadomowiony
• inwazyjny regionalnie
• kenofit (Kn)
• Pochodzenie: Europa południowa i południowo-wschodnia.
• Czas przybycia na teren Polski: 1837r.
• Kategoria inwazyjności: II (średnia) 11pkt.: gatunek przynajmniej w niektórych regionach o ujawnionej zdolność inwazyjnej przez zwiększanie zajmowanej powierzchni lub liczby stanowisk
• Zagrożenia: ekologiczne (zauważalne)
• Zasięg regionalny (występuje w dwóch i większej liczbie regionów lub województw)
• Populacje: występują na przeważającym obszarze Polski, jest wiele rozproszonych stanowisk o umiarkowanej liczbie osobników lub duża liczba stanowisk o charakterze większych skupień
• Dynamika: utrzymuje się na dotychczasowych stanowiskach
• Kolonizuje siedliska/zbiorowiska: przede wszystkim częściowo przeobrażone lub o charakterze naturalnym
• Wnika do siedlisk/zbiorowisk: antropogenicznych · częściowo przeobrażonych · o charakterze naturalnym.
• Główne typy siedlisk będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, do których wnika:
· 6210 — murawy kserotermiczne (Festuco-Brometea i ciepłolubne murawy z Asplenion septentrionalis-Festucion pallentis); priorytetowe "gdy występują na nich ważne stanowiska storczyków"

Parametry dotyczące m.in. hemerobii z publikacji (Chmiel J. (1993)^[575.1]) (Jackowiak (1993)^[574]) z objaśnieniem - opisowym rozwinięciem tekstowym, są podane po zalogowaniu.

ⓘ Parametry rozsiewu wg (Lososová et al. (2023)^[601]):
- klasa 2: 1-5m dla 50-99% diaspor · efektywny sposób rozsiewu: lokalny, niewyspecjalizowany · + antropochoria
- średnia masa nasiona: 19.2mg · średnia wysokość rośliny: 44cm · uprawiany

wybrane okazy · selected collections ⇈

nomenklatura, etymologia ℹ️ ⇈

poznanie znaczenia i pochodzenia nazwy ułatwia jej zapamiętanie

Onobrychis viciifolia Scop. [🔉 o·no·bry·chis *] • Onobrychis sativa Lam. [🔉 o·no·bry·chis sa·tī·wa] · Onobrychis viciaefolia Scop. [🔉 o·no·bry·chis *] · Onobrychis vulgaris Hill [🔉 * wul·ga·ris] • (pl) sparceta siewna · esparceta

satīvus, -a, -um (lat., adj.) — uprawny, uprawiany, siewny, ogrodowy, sadowniczy; częsty epitet gatunków uprawianych; od lat. czasownika sero, -ere - siać

-foliūs, -a, -um; -foliatūs, -a, -um (lat., subst., n) — przyrostek od folium, -i n. (liść); częsty drugi człon w przymiotnikach złożonych -folius,-a,-um ("-listny"); częsty w epitetach gatunków np. angustifolius (wąskolistny), cordifolia (sercolistna), alternifolium (różnolistne), ilicifolius (o liściach jak dąb ostrolistny) lub unifolius (jednolistny)

literatura · references

specyfikacja literatury jest widoczna na szerszym ekranie 🛈