Hyacinthus orientalis (hiacynt wschodni)
cv. Carnegie
Hyacinthus orientalis (hiacynt wschodni)
cv. Gipsy Queen
Hyacinthus orientalis (hiacynt wschodni)
XL
Hyacinthus orientalis (hiacynt wschodni)
schemat uprawy
copyright © by Marek Snowarski

wymagania i uprawa

Gleba próchniczna, głęboko uprawiona, luźna, nie podmokła, stale dostatecznie wilgotna, nie może zatrzymywać wody zimą, gdyż prowadzi to zwykle do gnicia cebul. Odczyn obojętny lub zasadowy (pH 6.5-7.8). Na glebach ciężkich, wilgotnych, hiacynty źle rosną i słabo kwitną.

space

właściwości i zastosowanie

kolor kwiatów
Bylina cebulowa zimująca w gruncie (w naszych warunkach z przykryciem), przechodząca okres spoczynku latem. W normalnym cyklu uprawy cebule są wykopywane na okres letniego spoczynku.

space

Najczęściej w handlu są oferowane w okresie zimy i wczesnej wiosny w doniczkach jako pędzone cebule. Mogą być jednak uprawiane na rabatach cebulowych w ogrodzie, podobnie jak tulipan (Tulipa).

Grupy użytkowe: byliny ogrodowe · byliny cebulowe, bulwiaste lub kłączowe · na suche bukiety i kompozycje · wysokość 30-40 cm · kwitnienie: 4

typowy cykl uprawy hiacyntów

Cykl uprawy hiacyntów jest podobny jak u tulipan (Tulipa). Główna różnica polega na długowieczności cebuli hiacynta. U tulipanów co roku stara cebula jest zastępowana przez nową, podobnego rozmiaru lub nieco większą oraz tworzy się jednocześnie kilka drobnych cebul dodatkowych. U hiacynta ta sama cebula rośnie do kilkunastu lat, stale zwiększając swój rozmiar. Drobne cebule dodatkowe tworzą się dopiero po kilku latach, w niewielkiej liczbie. Sama główna cebula dzieli się na kilka potomnych po kilku-kilkunastu latach.
Co będzie gdy nie wykopywać cebuli?
W uproszczonej amatorskiej uprawie cebule hiacyntów można pozostawiać w gruncie przez kilka lat (dotyczy to zwłaszcza czystych gatunków botanicznych). Zwiększa to jednak ryzyko zniszczenia cebul w okresie letniego spoczynku przez choroby lub szkodniki.
Cebule hiacyntów zimują w gruncie, w naszych warunkach najlepiej pod przykryciem. Liście i kwiaty wyrastają ponad powierzchnie i kwitną wczesną wiosną. Po kwitnieniu ścina się szczyt pędu kwiatostanowego z przekwitłymi kwiatami, aby nie osłabiać roślin.

Okres po wczesnowiosennym kwitnieniu do momentu zaschnięcia liści to czas, gdy rośliny prowadzą fotosyntezę a jej produkty są magazynowane w cebuli i ewentualnie cebulach przybyszowych (służących rozmnożeniu). Zmagazynowaną wtedy energia pozwoli na kwitnienie wiosną przyszłego roku. Dlatego należy pozwolić na dobry rozwój liści i nie przycinać ich aż do momentu, gdy same zaschną. Wzmocnieniu cebul służy też ogławianie pędów kwiatowych po przekwitnięciu - roślina nie traci części energii na wytwarzanie nasion (nieprzydatnych ogrodnikom w rozmnażaniu) i kieruje asymilaty do cebuli.

space

Na tym etapie cebule tulipanów wchodzą w okres spoczynku letniego i najwłaściwiej jest je wykopać z gruntu. Wykopuje się ostrożnie, bo są wrażliwe na uszkodzenia. Przechowuje się je w pomieszczeniu aż do drugiej połowy września. Taka procedura zmniejsza ryzyko uszkodzenia cebul w wilgotne lata. Wykopywanie cebul pozwala też na pozyskanie cebul przybyszowych do rozmnożenia, wybór cebul do pędzenia (o obwodzie >17 cm) lub rozmnażania przez usuniecie wierzchołka wzrostu lub z łusek.

space

Do gruntu sadzi się w drugiej połowie września lub na początku października, tak aby zdążyły ukorzenić się przed nadejściem zimy. Przed sadzeniem jeszcze raz przebiera się cebule usuwając wszystkie chore i uszkodzone. Cebule wybrane do sadzenia należy zaprawić środkiem grzybobójczym, przez moczenie 15-30 minut w roztworze preparatu. Duże cebule sadzi się na głębokość 12-15 cm na reprezentacyjnej rabacie, drobne sadzi na rabacie rozmnożeniowej na głębokość ok. 8 cm; na glebach ciężkich nieco płycej, na lekkich nieco głębiej. Rozstawa zależy od wielkości cebul i od odmiany, standardowo co 20-30 cm, najdrobniejsze nie gęściej jak co 10 cm.

Na zimę warto okryć warstwą torfu, liści lub słomy. Cebule hiacyntów są mniej mrozoodporne niż tulipany. Okrywę trzeba zdjąć zaraz po rozmarznięciu gleby.

space

pędzenie cebul hiacyntów

Pędzenie cebul polega na wcześniejszym wywołaniu kwitnienie. W ten sposób kwitnące hiacynty w doniczkach mogą być ozdobą zimą. W skali produkcyjnej stosuje się precyzyjne harmonogramy i sterowanie warunkami termiczne tak aby osiągnąć kwitnące rośliny dokładnie w wybranym okresie.

space

Cebule pędzi się jednokrotnie. Po kwitnięciu można je traktować tak jak przy normalnej uprawie gruntowej tj. poczekać aż zamrą im liście. Następnie osuszone i oczyszczone cebule przechować w cieple aż do wysadzenia jesienią do gruntu. Cebula jest po pędzeniu osłabiona i kolejne dwa sezony powinna być uprawiana normalnie w gruncie, bez pędzenia.

rozmnażanie hiacyntów

Odmiany hiacyntów rozmnaża się wegetatywnie. Na niewielką skalę można użyć naturalnie tworzonych cebul przybyszowych. Powstają one nielicznie dopiero przy kilkuletnich cebulach w dobrej kondycji. Na większą skalę wymusza się tworzenie cebul przybyszowych przez odpowiednie traktowanie dużych, wykopanych na początku spoczynku cebul.

space

Można też rozciąć cebulę na dwie lub trzy części i sadzonkować poszczególne łuski odcięte wraz z kawałkiem piętki.

space

Wytworzone powyższymi metodami cebulki przybyszowe potrzebują kilku lat uprawy dla osiągnięcia właściwego dla dorodnego kwitnienia rozmiaru.

choroby i szkodniki hiacyntów

Gnicie cebul jest największym problemem przy uprawie hiacyntów. Ryzyko zgnilizny zmniejsza się przez:
· zaprawianie cebul środkiem grzybobójczym,
· przeprowadzanie letniego spoczynku cebul w suchych pomieszczeniach z uważnym przeglądem i usuwaniem cebul uszkodzonych i mających jakiekolwiek oznaki zgnilizny,
· uprawę w odpowiedniej glebie - lekkiej, przepuszczalnej, nie podmokłej.

space

Cebule hiacyntów mogą być zjadane przez podziemne gryzonie (tu ochronę dadzą odpowiednio wysokie koszyczki do sadzenia roślin cebulowych) lub uszkadzane przez szkodniki owadzie.

space