| |||||||||||
| |||||||||||
cechy diagnostyczne w kluczu:
Na południu Polski; wilgotne las i brzegi wód; także sadzony i dziczejący krzew ozdobny.
q Element kierunkowy południowo-wschodni flory Polski, tj. z północno-zachodnim kresem zasięgu na terenie kraju.[3]
Parametry dotyczące m.in. elementu geograficznego są podane po zalogowaniu.
Różne parametry ekologiczne, z objaśnieniem - opisowym rozwinięciem tekstowym, są podane tekstem po zalogowaniu.
Parametry dotyczące m.in. hemerobii z publikacji (Chmiel J. (1993) [575.1]) (Jackowiak (1993) [574]) z objaśnieniem - opisowym rozwinięciem tekstowym, są podane po zalogowaniu.
ⓘ Parametry rozsiewu wg (Lososová et al. (2023) [601]):
- klasa 2: 1-5m dla 50-99% diaspor · efektywny sposób rozsiewu: lokalny, niewyspecjalizowany · + antropochoria
- średnia masa nasiona: 0.080mg · średnia wysokość rośliny: 128cm · krzew · uprawiany
- klasa 2: 1-5m dla 50-99% diaspor · efektywny sposób rozsiewu: lokalny, niewyspecjalizowany · + antropochoria
- średnia masa nasiona: 0.080mg · średnia wysokość rośliny: 128cm · krzew · uprawiany
właściwości i zastosowanie
⇈
🌱
Krzew o wzniesionych, sztywnych pędach, do 2 m wysokości. Występuje na w wielu miejscach Eurazji, u nas naturalnie na Lubelszczyźnie i miejscami zdziczały, w miejscach podmokłych, zwykle na glebach kwaśnych.

Zalecany w warunkach miejskich i do rekultywacji. Dobrze rośnie w miejscach zacienionych, pod koronami wysokich drzew.
wymagania i uprawa
Niskie wymagania glebowe, znosi suszę. Dobrze znosi silne zanieczyszczenie powietrza. W naturze zasiedla podmokłe łąki, torfowiska, olszyny, głównie na glebach kwaśnych.
⇈ 🌱 🌸
odmiany uprawne (#1) ⇒ analiza dostępności roślin i nasion
| ▫ | ‘Alba’ |
wybrane okazy · selected collections ⇈

#3
leg. Jacek Soboń
/Pogórze Kaczawskie. Okolice Wlenia./

#2
leg. Jarosław Makowski
/Łeba/

#7
leg. Marek Snowarski
/Arboretum Wirty/
Spiraea salicifolia tworzy mieszańce:
nomenklatura, etymologia ℹ️ ⇈
poznanie znaczenia i pochodzenia nazwy ułatwia jej zapamiętanie
Spiraea salicifolia [🔉 spi·re·a *] • (pl) tawuła wierzbolistna · bawolina
-foliūs, -a, -um; -foliatūs, -a, -um
(lat., subst., n)
— przyrostek od folium, -i n. (liść);
częsty drugi człon w przymiotnikach złożonych -folius,-a,-um ("-listny");
częsty w epitetach gatunków np. angustifolius (wąskolistny), cordifolia (sercolistna), alternifolium (różnolistne), ilicifolius (o liściach jak dąb ostrolistny) lub unifolius (jednolistny)
ta strona być może używa ciasteczek (cookies), korzystając z niej akceptujesz ich użycie — więcej informacji

















